ACT 1

MULA SA BUWAN
STEM 12-Feynman
Act 1A: Characters' Dynamics

[START “1A-Intro (ATI)” HERE]

[Roxanne: Kierra]
Humming softly, her voice delicate yet commanding:
Ooh, ooh, ooh
Ooh, ooh
Ooh, ooh, ooh
Ooh, ooh

[Roxanne: Kierra]
Lifting her gaze, her voice swells with quiet passion:
Aah (aah)
Aah (aah)
Aah (aah)
Aah (aah)

[All]
Singing with conviction, their voices joining as one:
Ang tanghalang ito (ang tanghalang ito)
Ang tanghalang ito'y atin ngayong gabi
Walang makakapigil (walang makakapigil)
Hindi tayo titigil
Hanggang puno na ang gabi ng ating galak
Limutin ang problema, ang tanghala'y pag-asa, aah (whoo!)

Ang tanghalang ito'y atin ngayong gabi

Walang makakapigil, hindi tayo titigil
Hanggang puno na ang gabi ng ating galak
Limutin ang problema, ang tanghala'y pag-asa, aah

The energy builds as the characters bustle about, the stage

coming alive. A small sarswela stage rolls in, buzzing with
excitement. The crowd gathers, voices overlapping in
anticipation.

[Maestro: Railey]
Nervously looking around, urgency in their voice:
"Nandiyan na sila! Handa na ba ang lahat?"

[Gabrielle: Micha]
Leaning toward Nathalie, her tone tinged with relief:
"Mabuti naman at mayroon na ulit dula. Sana maganda ang
palabas."

[Nathalie]
With a sly smile, her eyes glinting:
"Hindi na lang puro sanayan. Ang oras ng tanghalan ay dumating
na."

[Bea]
Interjecting with a dry chuckle:
"Naghahanda lang sa paparating na gulo..."

[Gabrielle: Micha]
Lowering her voice conspiratorially to Nathalie:
"Ang manggugulo lang ay si Cy—"

[Nathalie]
Cutting her off knowingly, smirking:
"Sisirain na naman niya ang lahat. Parang rasyon na nauubos
agad."

[Bea]
Laughing lightly, gesturing to the stage:
"Pero mukhang maganda naman 'to, ang Pinakamatapang Na
Mandirigma."

[Gabrielle: Micha]
Grinning, leaning closer to add:
"Sarswelang sinulat ni De La Cruz... pinagbibidahan ni—"

Tibo and Rosario interrupt loudly, charging into the

conversation.

[Tibo: Nowitzki]
Laughing, almost shouting with mock surprise:
"Munchito? Bida si Munchito? Hindi nga!"

[Rosario: Sean]
Rolling her eyes, crossing her arms:
"Munchito. Ang mayabang nating kaklase. Ang pi—"

[Tibo: Nowitzki]
Cutting her off, his voice booming theatrically:
"Ang pinakamatapang na mandirigma!"
Laughter ripples through the crowd as Christian and Limon
enter. Christian’s eyes dart around, filled with awe at the
bustling scene.

[Limon: Peter]
Turning to Christian, speaking animatedly:
"At sa first day mo sa unibersidad, makikilala mo na ang
lahat! Ito ang mundo nila."

[Christian: Clayde]
His voice soft, almost reverent as he takes it all in:
"Nandito na ako. Lugar ng mga bayani... Lugar ng mga
pangarap."

[Limon: Peter]
Laughing heartily, gesturing to Tibo and Rosario:
"Ay! Probinsyano ka nga talaga! Tignan mo na lang, ah. Tibo,
Rosario, eto ang aking pinsan!"

Tibo and Rosario look Christian up and down, their smiles

widening.

[Limon: Peter]
With pride in his voice:
"Mga kaibigan, ang aking pinsan. Bago lang sa Maynila, pero
matapang 'yan. Bukas na bukas, ipapasok ko na 'yan sa unit.
Kaya mag-ingat kayo!"

[Rosario: Sean]
Shooting Tato a teasing glance:
"Ay, kung papasok kay—"

[Tato: Lemuel]
Cutting her off firmly, his tone light but authoritative:
"Wala pa ba si Cyrano? Sino bang hinihintay natin?"

[Carissa: Ryza]
Piping up quickly, her voice sharp and clear:
"Ah, negative, sir! Wala pa siya. Siguradong pasaway na
naman."

[Tibo: Nowitzki]
Throwing his hands up, exasperated but amused:
"Ay, gulo! Siguradong manggugulo na naman si Cyrano!"
[Christian: Clayde]
Stepping forward confidently, his voice steady:
"Sir! Kung may problema, pipigilan ko 'yang Cyrano!"

[Tato: Lemuel]
Chuckling, shaking his head:
"Sige nga, pipigilan mo siya ‘pag nakita mo. Pero mag-ingat
ka."

[Christian: Clayde]
Curious, tilting his head slightly:
"Ah, paano ko siya makikilala?"

[Limon: Peter]
Smirking as he leans closer, his tone playful:
"Mukhang katangi-tangi!"

[Tibo: Nowitzki]
Adding with a mischievous laugh:
"Kung ang katangusan ay kagwapuhan!"

[Rosario: Sean]
Deadpan, her voice cutting through the laughter:
"Si Cyrano’y ubod ng… gwapo."

The group bursts out laughing, their voices echoing across the
stage. Christian looks even more confused, his brow furrowed.

[Christian: Clayde]
To Limon, his voice uncertain:
"Eh, ba’t manggugulo kung gano’n?"

[Limon: Peter]
Smiling widely, gesturing grandly:
"Si Cyrano ay makata. At ngayong gabi, makikita mo kung bakit
ang Pinakamatapang Na Mandirigma ang pinakapangit na dula!"

[Christian: Clayde]
Murmuring under his breath, his eyes scanning the crowd:
"Siya ba talaga? Mukhang magulo nga."

As the laughter dies, Christian’s gaze lifts to the balcony

where Roxanne stands beside Maximo. Time seems to slow as he
stares at her, captivated.
[Christian: Clayde]
Whispering, almost in awe:
"Sino siya?" [START “1B - Sino siya? (ATI)” HERE]

[Limon: Peter]
Following his gaze, his tone casual:
"Si kalaw Maximo. Pinuno ng ROTC dahil anak ni General."

[Christian: Clayde]
Shaking his head, his voice filled with wonder:
"Hindi. Ang maamong babae sa tabi niya… Sino siya?"

[Limon: Peter]
Smirking knowingly, teasingly:
"Ah, siya ba?”

[Christian: Clayde]

“Magkasintahan ba sila?"

[Limon: Peter]
Pauses dramatically, then adds: "Sa panaginip lamang ni
Maximo!"

[Christian: Clayde]
Eyes still fixed on Roxanne, his voice a hushed prayer:
"Siya’y anghel. Ika’y anghel! Anghel, ano ang iyong pangalan?"

[Limon: Peter]
Placing a hand on Christian’s shoulder, pulling him back to
reality:
"Mag-ingat ka, pinsan. Roxane. Roxane ang pangalan niya."

[Christian: Clayde]
Repeating softly, almost in reverence:
"Roxane… Roxaaaaane!"

[All characters freeze except for Roxanne and Christian]

[Roxane: Kierra]
Ah, ah-ah
Aah
Aah
Aah-aah

[All]
"Umpisahan niyo na!"
[Ginoo: Erwin]
"Sa taong 1941, ang pagbabalik ng—!"

Ang tanghalang ito'y atin ngayong gabi

Walang makakapigil, hindi tayo titigil
Hanggang puno na ang gabi ng ating galak
Limutin ang problema, ang tanghala'y pag-asa!

Ang tanghalang ito (ooh)

(Ang tanghalang ito) Ang tanghalang ito'y atin ngayong gabi

[End of ‘Ang Tanghalang Ito’]

[The scene starts with a bustling audience. Munchito stands

confidently on stage, delivering his lines with gust.]

[Munchito: Jack]
Proudly delivering his lines, his voice booming across the
stage:
“Isang libo na aking napaslang,
Ilang libo pa ba ang kailangan
Upang pag-ibig mo’y makamtan?”

The audience erupts in applause, but whispers of discontent

ripple through the crowd.

[Cyrano: Hector]
From the shadows, his voice cutting through the applause like
a blade:
“Hunghang!
‘Di ba’t ika’y pinagbawalan na gumawa ng kahangalan?!”

[Audience]
Grumbling loudly, their irritation growing:
“Argh! Nasisira ang dula!”
Some stomp their feet in frustration.

[Carissa: Ryza]
Leaping from her seat, pointing dramatically:
“Aha! Eto na! Si Cyrano!”
[Tibo: Nowitzki]
Laughing loudly, nudging Rosario:
“Lagot ka ngayon, Munchito! Parating na ang bangungot mo!”

[Cyrano: Hector]
Striding onto the stage, his voice dripping with mockery:
“Ikaw na ang hari ng kalokohan, Munchito!
Ngayon din, bumaba ka na sa tanghalan!
O baka gusto mo pang ipahiya ang sarili mo?”

He raises a commanding hand, his tone now fierce:

“Ako ay papalakpak ng tatlo!
Sa tatlong palakpak, dapat wala ka na dito, kundi’y mag-ingat
ka!”

[Cyrano: Hector]
Clapping sharply, his voice ringing with finality:
“Isa!”

The audience gasps, murmuring as tension fills the air.

[Cyrano: Hector]
“Dalawa!”

Munchito hesitates, his confidence faltering as the crowd

watches intently.

[Cyrano: Hector]
Raising his hand for the final clap, his tone unwavering:
“Tatlo!”

The crowd roars with laughter as Munchito, red-faced and

humiliated, flees the stage.

[Cyrano marches onto the stage with a dramatic red cape, his
presence commanding.]

[Audience]
Shouting indignantly, some wiping tears from laughter:
“Hoooy! Sayang ang binayad namin! Isa ka’ng habad!”

[Christian, standing to the side, frowns as he observes

Cyrano.]

[Christian: Clayde]
Leaning toward Limon, his voice low but agitated:
“Sino ba ‘yan? Sumosobra na siya! Hindi ba’t dapat may
disiplina ang pinuno?”

[Limon: Peter]
Shaking his head quickly, his tone warning:
“‘Wag mo siyang kakalabanin, pinsan. Si Cyrano ‘yan!”

[Rosario: Sean]
Chuckling, adding with a grin:
“‘Di ba nais mong mapabilang sa ROTC? Kung gayon, kilalanin mo
muna ang iyong pinuno!”

[Christian: Clayde]
Shocked, his eyes narrowing as he points at Cyrano:
“Siya?! Ang pinuno?! Imposible!”

[Cadets]
Laughing in unison, their voices teasing:
“Oo! Siya nga!”

[Christian: Clayde]
Shaking his head in disbelief, muttering under his breath:
“Eh akala ko ba matipuno? Tignan mo nga ang ilong!”
Laughs dryly, pointing exaggeratedly at Cyrano.
“Parang tatlong ilong na pinagpatong-patong!”

[Cyrano turns toward the laughter, his sharp gaze landing on

Ginoo, who had been mocking him as well.]

[Ginoo (Erwin)]
Pointing an accusing finger at Cyrano, his voice shaking with
anger:
“Sinira mo ang dula!”

[Cyrano: Hector]
Smirking, his voice loud and cutting:
“Sandali! Pinagmamasdan mo ba itong ilong ko?!

[Ginoo: Erwin]
Startled, stammering as he waves his hand dismissively:
“H-hindi! Wala akong sinasabi!”

[Cyrano: Hector]

Bakit ka mukhang nagulat?

Baka ang ilong ko’y labis sa sukat?!”
[Ginoo: Erwin]
Stammering, laughing nervously:
“Hindi! Maliit! Kaliit-liitan!”

The audience bursts into laughter, some clutching their sides.

[Cyrano: Hector]
Leaning closer to Ginoo, his tone sarcastic and biting:
“Ha! Maliit ba kamo itong ilong ko?!
Tila ako yata’y kinukutsa mo!
Katangi-tangi itong ilong ko—ang hari ng lahat ng ilong sa
mundo!

Ito’y aking ipinagmamalaki,

Ang tunay na ilong nang isang lalaki!
At tandaan mo, Ginoo, kung ano raw ang laki ng ilong,
Ay siya ring laki ng…”

Cyrano pauses dramatically, smirking as he delivers the

punchline.

[Cyrano: Hector]
“Pusong katugon!”

The crowd erupts in laughter, the cadets doubling over in

mirth.

[Cyrano addresses the crowd, his voice full of conviction.]

[Cyrano: Hector]
“Ang ibig kumutya sa ilong ko’ng ‘to,
Ay dapat tatandaan sa sasabihin ko!

Ako ay marunong gumanti…

Sa tawa!”

He throws his head back, laughing heartily, and the cadets

join in, their laughter echoing across the stage.

[Cyrano: Hector]
“Halina, kaibigan!
Tumawa tayo nang malaya!”

The scene ends with Cyrano standing tall, his laughter filling
the air as the lights dim.
ACT 2
ACT 2: The Love Triangle Setup

Act 2, Scene 1:

[START “2-Ikaw” HERE]

The stage is dim. Roxanne enters, holding a notebook and

writing as she walks. Cyrano peers out cautiously from behind
the stage platform curtains.

[Cyrano: Hector]
Softly, almost whispering to himself:
“Ikaw ay isang rosas
Na humahalimuyak.
At wala nang katulad
Sa hardin ng mga bulaklak.”

Roxanne walks around the stage, absorbed in her thoughts.

Cyrano takes a step out from behind the curtain.

[Cyrano: Hector]
His voice trembling with emotion as he steps further into the
light:
“Ang ngiti sa 'yong labi
Ay nakahahalina.
Nanunukso at tila
Ang oras ay tumitigil pa.”

Cyrano climbs to the balcony, gazing down at Roxanne with

longing.

[Cyrano: Hector]
“Maiinggit ang bukang liwayway.
Ang ganda niya'y nawalan ng saysay,
Sa kulay mong tinataglay,
At sa mundo'y ibinibigay.”

Roxanne hums softly, joining the melody as she walks past

Cyrano without noticing him.

[Cyrano & Roxanne]

Singing together, but Roxanne remains unaware of Cyrano's
presence:
“Maiinggit ang bukang liwayway,
Ang ganda niya'y nawalan ng saysay,
Sa kulay mong tinataglay,
At sa mundo'y ibinibigay...”

Cyrano descends from the balcony and sits near the edge of the
stage, lost in his thoughts. Tato suddenly appears behind him,
spreading his arms wide.

[Tato: Lemuel]
Playfully shouting:
“Huli ka!”

[Cyrano: Hector]
Startled, annoyed:
“Ano ba, Tato?!”

[Tato: Lemuel]
Grinning mischievously:
“Oh! Si Roxanne...”

[Cyrano: Hector]
Quickly, defensive:
“Hindi! Wala ‘yun—”

[Tato: Lemuel]
Interrupting with a knowing smirk:
“Iniibig mo ang ating kababatang si Roxanne.”

[Cyrano: Hector]
“Hindii!”

[Tato: Lemuel]
Mockingly:
“Hindi? Sigurado ka ba?”
Runs and shouts toward the wings of the stage:
“ROXANNE! ROXANNE! May sasabihin sa’yo si Cyrano!”

[Cyrano: Hector]
Grabbing Tato and pulling him back:
“Tama na! Tama na!...”
Pauses, reluctant before finally admitting:
“Tama ka.”
Softer, embarrassed:
“Si Roxanne nga.”

[Tato: Lemuel]
Laughing and slapping Cyrano’s shoulder:
“Halika na! Sabihin mo na sa kanya!”c
[Cyrano: Hector]
Shaking his head, sitting down heavily:
“Nasisiraan ka na ba?”

Tato sits next to Cyrano, nudging him lightly.

[Tato: Lemuel]
“Kaibigan, bakit ba ang hirap mong kausapin? Sabihin mo na sa
akin. Ako naman ang iyong kaagapay.”

[Cyrano: Hector]
Looking at Tato, his voice tinged with hopelessness:
“Mukha bang may pag-asa pa ako?”

[Tato: Lemuel]
Hesitant but sincere:
“Cyrano... Ikaw ang pinakatapat, pinakamatalino. Hinahangaan
ka niya, alam ko iyon.”

[Cyrano: Hector]
Standing suddenly, frustrated:
“Di ko kayang pagtawanan niya ako... Mas masakit pa ‘yan sa
kamatayan.”

Gabrielle enters, looking around for Cyrano.

[Gabrielle: Micha]
Calling out, her tone eager:
“Cyrano!”

[Tato: Lemuel]
Leaning toward Cyrano, whispering urgently:
“Hindi ba yan ang kaibigan ni Roxanne?”
Cyrano nods hesitantly.
“Si Gabrielle!”

[Gabrielle: Micha]
Approaching Cyrano, giggling slightly:
“Cyranooo, gusto kang kausapin ni Roxanne. Saan kayo puwedeng
magkita?”

[Cyrano: Hector]
Flustered, glancing nervously at Tato for support:
“B-bakit daw?... Saan?”
[Gabrielle: Micha]
Excitedly:
“May sasabihin daw siya. Tungkol sa isang MAHALAGANG BAGAY!”

[Cyrano: Hector]
Fumbling, overwhelmed:
“Ah... Bukas! Meron kaming meeting sa cabaret ni Rosanna!”

[Gabrielle: Micha]
Interrupting quickly:
“Sige, doon na lang. Paalam, Cyrano!”

Gabrielle walks off, glancing back briefly and waving at Tato.

[Tato: Lemuel]
Shouting after her with a grin:
“Paalam, magandang Gabrielle!”

Gabrielle laughs as she exits. Tato turns to Cyrano,

wide-eyed.

[Tato: Lemuel]
Excitedly:
“Ano, masaya ka na?!”

[Cyrano: Hector]
Laughing, his face lighting up with joy:
“Higit pa sa masaya! Para bang kaya kong gawin ang lahat!”

The moment is interrupted as three cadets rush in, shouting

breathlessly.

[Tibo: Nowitzki]
“Cyrano! Ang unit ni Maximo nag-aabang!”

[Cadet 2: Jack]
“Naghihintay ng laban!”

[Rosario: Sean]
“Galit sila, at gustong makipagtuos!”

[Cyrano]
Rolling his eyes, standing with authority:
“Ahhh, ang mayayamang walang silbi.”
Turning to the cadets, raising his voice:
“MGA KADETE! Uurong ba tayo sa ganitong kahangalan?”
[Cadets]
Shouting as one:
“Hindeee!”

[Cyrano]
Triumphant, pointing forward:
“Ano ang sigaw ng ating unit?”

[Cadets]
“Kalayaan! Katarungan! Kagitingan! Ahu!”

The cadets run off, followed by Tato. Cyrano lingers for a

moment, his thoughts returning to Roxanne.

[Cyrano]
To himself, softly:
“Ikaw ay...”

He smiles and rushes offstage.

Act 2 Scene 2

[START “3.1-Manifesto” HERE]

The scene begins at Rosanna's Cabaret. Rosanna oversees the

preparation, humming softly as the lights brighten.

[Rosanna: Joseph]
Singing with a defiant tone as the extras move energetically
around her:
“Nais kong sumigaw,
Kayong nagsasabi na huwag akong magsalita.
Kayong nagpapangaral
Na ang ako ay 'di tama.
Ako'y sisigaw!”

The extras join, dancing and adding to the vibrant energy.

[Rosanna: Joseph]
“Sa inyong paanyaya,
Humimlay ang aking diwa.
Sarili ay kalimutan?
Makibagay? Hindi na salamat!”

She moves confidently through the cabaret, her voice cutting

through the laughter in the background.

[Lahat]
“Sumaludo, minu-minuto,
Sa mayabang at baradong amo!”

[Rosanna: Joseph]
“Humalik sa 'di nais hagkan,
Ihain ang buong karangalan,
Sa altar ng kayamanan?
Ha! Hindi na salamat!”

[Rosanna: Joseph]
“Ang sarili ay itago
Kahit naiiba ang pagkatao
At itikom ang nasa isip
Kahit na ito ang totoo”

Rosanna hops onto a table, commanding attention.

[Rosanna: Joseph]
“Tumakbo’t lumayo,
Sa labang matuwid,
Hindi na salamat!
‘Sanlibong salamat!”

The extras cheer and clap as they continue preparing the

cabaret.

[Rosanna: Joseph]
Walking across the stage, directing the energy of the extras:
“Ang puso ko’y matuwa sa mga bulaklak,
Kahit walang bango o halimuyak.
Tipunin lahat, kahit damong ligaw,
Sa hardin na tatawagin nating... atin!”

The song ends as the preparations wind down. Cyrano enters,

greeted by a wave of energy.

[Cyrano: Hector]
Smiling, addressing Rosanna and the extras:
“Napakaganda ng bukas kung iyan ang ating panata!
Ang cabaret na ito ay hindi lamang tanghalan—ito’y bulwagan ng
tapang at tahanan ng pag-asa!”

[Rosanna: Joseph]
Teasing, reaching out toward Cyrano:
“Lalo na kung magulo sa sariling tahanan.”

Cyrano lightly blocks her gesture, chuckling.

[Cyrano: Hector]
“Mabuti ang iyong ama, Rosanna.”

The cadets and extras begin to set up for a meeting of

Kabataang Makulay. Rosanna gathers everyone’s attention with a
gavel.

[Rosanna: Joseph]
Banging the table confidently:
“Handa na ba ang lahat?”

[Extras]
“Handa na!”

[Cyrano: Hector]
Playfully banging the table as well:
“Handa na ba ang ulam espesyal?”
The extras burst into laughter and chatter, moving toward the
kitchen.

[Rosanna: Joseph]
Teasing Cyrano, leaning on the table:
“Mukhang nagutom ka sa laban mo kagabi!”

[Cyrano: Hector]
Feigning innocence:
“Laban? Anong laban?”

[Rosanna: Joseph]
Sitting beside Cyrano, her tone amused:
“Kalat na kalat na yan sa buong bayan, Cyrano!”

[Bea]
“Wala!? Eh balita ko, sampu ang sumalubong!”

[Cyrano: Hector]
Slyly correcting him with a grin:
“Sampu? Akala ko dalawampu.”

[Carrisa: Ryza]
“Sila Maximo at ang kanyang mga kaibigan, di ba?”

[Cyrano: Hector]
Mocking tone:
“Kaibigan? Kuwad na kaibigan, dahil ang tunay na kaibigan,
hindi ka iiwan sa laban.”

[Rosanna: Joseph]
Standing, rallying the group:
“Kaunting panahon na lamang, at atin na ang bayang ito! Kaya
kailangan natin pag-usapan ang kinabukasan!”

[Rosario: Sean]
Sincerely:
“Sana makinig ang mga nakatatanda sa atin.”

[Rosanna: Joseph]
“Tanggap ang bawat isa, kahit na naiiba!”

[Extra: Nathalie]
Shouting in agreement:
“Para sa pagkakapantay-pantay! Para sa mga gustong magmahal ng
kung sino man!”
[Rosanna: Joseph]
Waving toward the kitchen:
“Mga pag-asa ng bayan! Kumakalam na ba ang tiyan?”

[Extras]
Laughing and cheering:
“Oo!”

[Rosanna: Joseph]
“Pwes, magsikain na kayo sa kusina—at mamaya, pag-uusapan
natin kung sino ang maghuhugas ng pinggan!”

The extras exit, laughing. Tato enters, whispering urgently to

Cyrano.

[Cyrano: Hector]
Quietly, with excitement:
“Rosanna, maaari bang maantala ng saglit? Darating si
Roxanne.”

[Tato: Lemuel]
“Cyrano, nandito na sila!”

Cyrano calms Tato with a gesture as Roxanne and Gabrielle

arrive.

[Tato: Lemuel]
Overacting as he approaches Gabrielle:
“Magandang hapon, Gabrielle!”

[Gabrielle: Micha]
Concerned, noticing a mark on Tato:
“Tila may sugat ka?”

[Tato: Lemuel]
Nervously laughing:
“Sugat? Wala ito! Cyrano, wala akong sugat!”

Cyrano signals for Tato to leave with Gabrielle. Tato hams it

up as he exits.

[Tato: Lemuel]
Dramatically:
“Aray! Biglang humapdi! Gabrielle, samahan mo ako... doon!”

Roxanne approaches Cyrano, her tone playful but concerned.

[Roxanne: Kierra]
“At ikaw, Cyrano? May sugat ka rin ba?”

[Cyrano: Hector]
Feigning confidence, looking away:
“Wala akong sugat!”

[Roxanne]
Inspecting him closely, her tone firm:
“Kilala kita, Cyrano. Tingnan ko nga.”

Roxanne touches his side where he’s wounded. Cyrano winces.

[Cyrano]
Pulling back quickly:
“Aray!”

[Roxanne]
Concerned:
“Nasaktan ka sa laban kagabi, di ba?”

[Cyrano]
Sighing, brushing it off:
“Hayaan mo na iyon. Mas mahalaga—may nais kang sabihin sa
akin?”

[Roxanne]
Softly, with a smile:
“Nais kitang pasalamatan, Cyrano. Kagabi, napasaya mo ako
kahit paano…”

[Cyrano]
“Pero?”

[Roxanne]

Ako’y umiibig! [START “4-Awit ni Roxane” HERE]

The music shifts and Roxanne begins to sing.

[Roxanne]:
“Halina, dito ka sa aking tabi
Maaari bang makausap ka kahit sandali?
Alam mo bang tila ay nahuhulog na?
Sa tuwing nakikita siya’y napapaawit pa...”
She dances gracefully with Cyrano, who hesitates but joins
her.

[Roxanne]:
“Ang kanyang mga mata ay nagniningning.
Puso ko’y sumasayaw sa pagtitig niya sa akin.
Ito na ba ang nadarama ng isang umiibig?”

The extras softly hum in the background, adding to the

atmosphere.

The song ends, and Roxanne salutes playfully.

[Roxanne]
“At bukod pa riyan… Isa siyang kadete!”

[Cyrano]
Smiling:
“Aha!”

[Roxanne]
“Matapang, Marangal, magiting!”

[Cyrano]
A little less enthusiastic:
“Aha…”

[Roxanne]
Teasingly:
“At ubod ng… gwapo!”

[Cyrano]
Feigning pain, clutching his chest:
“Aha… ray!”

[Roxanne]
“Anong nangyari?”

[Cyrano]
Laughing it off:
“Sumakit... sumakit ang aking sugat.”

[Roxanne]
Sighing dreamily:
“Iniibig ko siya. Nakapagtataka, kagabi ko lang siya nakita.”
[Cyrano]
Skeptical:
“At ano naman ang kanyang sinabi at ganyan ka nahumaling?”

[Roxanne]
Blushing:
“Wala! Hindi pa kami nag-uusap.
Ngunit alam kong nagpalitan na kami ng niloloob sa isang
sulyap.”

[Cyrano]
Skeptical, mocking lightly:
“Sulyap? Isa? Mukhang nasisiraan ka na ata. Sino siya?”

[Roxanne]
“Si Christian!”

[Cyrano]
Pauses, confused:
“Christian? Wala akong kilalang ganyan.”

[Roxanne]
“Kakarating lang niya sa Maynila kahapon. Ngayon pa lamang
siya papasok sa unit mo.”

[Cyrano]
Sighing deeply:
“Ang bilis naman mabihag ng iyong puso. Akala ko naman ang
nais mo ay diwa, talino… Paano kung ang lalaking napupusuan mo
ay mahina ang ulo?”

[Roxanne]
Defensive:
“Hindi! Sapagkat ang kaniyang mata’y puno ng hiwaga!”

[Cyrano]
Scoffing:
“Ang mga mata? Maganda nga ang mukha, ngunit baka pangit ang
kaluluwa!”

[Roxanne]
Dramatically:
“Kung gayon, ako’y mamamatay!”

[Cyrano]
Softening:
“Huwag... huwag kang mag-alala.
Aalagaan ko siya.
Yang mahal mong si Christian.”

[Roxanne]
Smiling brightly:
“Napakabait mo talaga, Cyrano! Salamat.”

As she leaves, she pauses and takes Cyrano’s hand.

[Roxanne]
Gently:
“Mahal kita, Cyrano... bilang isang tunay na kaibigan.”

She exits with Gabrielle. Cyrano stands alone, fighting back

tears.

End of Scene
Act 2, Scene 3:

[Mga Cadete]
Annoying Cyrano to share his fight with Maximo
Cyrano! I-kwento mo ang iyong laban nina Maximo
Sige na Cyrano!

[Cyrano: Hector]

Sandali!

[START “5-Basagan Blues” HERE]

[Cyrano: Hector]
Singing confidently:
“Kami ay nagtungo,
Kung saan sila nakaantay.
Kami’y kaunti… laban sa tila isang daan.
Noong una’y maliwanag, bilog ang buwan,
Ngunit ulap umibig, nabalot lahat… sa kadiliman.”

[Cyrano: Hector]
Slightly playful, narrating the fight:
“Ang sabi ko sa kadete, ako na muna ang lalaban.
Hayaan niyong makita nila… kamaong aking ataman!
Ngunit sa dilim, mga kalaba’y ‘di maaninaw.
Tila anino ang lahat… maliban sa aking—”

[Christian: Clayde]
Interrupting loudly:
“Ilooong!”

The cadets laugh as Cyrano whirls around.

[Cyrano: Hector]
Continuing the song with bravado:
“Kaya nga ng kuwento ko—madilim at walang makita.
Ako’y nakarinig ng kaluskusan, tunay akong nakadama lubos na
kaba.
Pero aking naisip ang pinaglalabang—”

[Christian: Clayde]
Mocking Cyrano in rhythm:
“Ilong, ilong, ilong-ilong!”
[Cyrano]
Matching Christian’s playful tone:
“Dangal! Dangal! Dangal! Da-ngal!”
“At sumugod ang unang kalaban. Aking agad siyang—”

[Christian]
“Inilongan!”

[Cyrano]
“At laba’y humigpit at aking itiningala ang—”

[Christian]
“Ang ilong ko sa langit!”

[Cyrano]
“Ang mata ko sa langit!”
“Nagparaya ang buwan! Kalaba’y mahina
Kahit sila’y sinangga gamit ang—”

[Christian]
“Mahiwagang ilong!”

[Cyrano]
Finishing with flair:
“Isa-isa silang bumagsak, karamihan tumakbo.
At ako’y sumigaw: ‘Wag kayong babalik!’”

[Christian]
Mocking Cyrano one last time:
“Kung ayaw nyo… singahan ko kayong lahat! Haching! Haching!”

The cadets burst into laughter as the song ends.

[Christian]
Stepping forward confidently, smiling:
“Ako si Christian. Salamat!”

[Cyrano]
Deadpan, dismissive:
“Maaaring magsilayas kayo? Ngayon na.”

The group hesitates, glancing at each other nervously.

[Cyrano]
Sharply:
“Lahat!”
The group scurries offstage, leaving only Christian. Cyrano
points directly at him.

[Cyrano]
“Maliban sa’yo! Halika rito.”

Christian hesitates but moves closer. Cyrano extends his hand.

[Cyrano]
“Ang aking kamay, iyong saluhin. Sige na, kaibigan.”

[Christian]
Confused, cautiously taking Cyrano’s hand:
“Ha? Ano ito?”

[Cyrano]
“Malakas ang loob mo.”

[Christian]
Skeptical:
“‘Di mo’ko maloloko.”

[Cyrano]
“Tapang na maipagmamalaki.
Ngunit alam mo ba kung kanino ka may utang na loob?”

[Christian]
“Ha? Sino?”

[Cyrano]
“Si Roxanne.”

[Christian]
Startled:
“Ikaw? Kaibigan ni Roxane?”

[Cyrano]
Firmly:
“Matalik na kaibigan.”

[Christian]
Excited, almost whispering:
“Mahal ko siya!”

[Cyrano]
Raising an eyebrow:
“Liham. Isang sulat. Maaari mo bang isulat ang iyong
nararamdaman para sa kanya?”

[Christian]
Laughing nervously:
“Hindi maaari. Ako’y gunggong. Ulol!”

[Cyrano]
Sternly:
“Ang ulol ay hindi maamin na siya’y ulol. Ikaw, ulol? Hindi!”

[Christian]
Sighing, rubbing his neck:
“Kung alam ko lang ang tamang salita...
Pero sa tuwing dalaga ang kaharap ko, parang ako’y—”

[Cyrano]
“Tulala?”

[Christian]
Shaking his head:
“Hindi.”

[Cyrano]
“Tuod? Tanga?”

[Christian]
Tiredly:
“Tanga! Tama.”

[Cyrano]

To himself, happily:

“Pantay nga ang Diyos.”

Ang ‘di kayang sabihin ng puso ko, dinadaan ko lang sa

tingin.”

[Cyrano]
With a small smirk:
“Nakapagtataka. Ngunit may solusyon.”

Cyrano steps down, pacing thoughtfully.

[Cyrano]
“Ibibigay ko ang aking talino, at ang kisig mo ang magdadala
ng mensahe.
Ako ang magsusulat ng iyong mga sasabihin.
Ang puso ko… nasa dibdib mo.”

[Christian]
Pausing, nervous but intrigued:
“Pero paano kung sa harap niya, mawala lahat ng salita?”

[Cyrano]
Encouragingly:
“Huwag kang matakot.
Gamitin mo ang aking tinig, at pagtapatin mo ang iyong
damdamin.”

[Christian]
Hesitating one last time:
“Bakit mahalaga ito sa’yo?”

[Cyrano]
Softly, almost wistful:
“Dahil iyon ang paksa ng bawat tula ko.
Ngayon, pagtulungan natin ito. Ako ang iyong tinig sa dilim.”

[Christian]
Finally smiling, extending his hand to Cyrano:
“Mabuhay ka, Cyrano. Salamat, kaibigan.”

He salutes Cyrano, who nods firmly. The stage dims as they

begin working on their plan.
Act 2, Scene 4:

[Cyrano]:

[START “6-Ikaw(reprise)” HERE]

“Roxanne… Ikaw ay isang—” sighs
“Ang pangit… Hindi ikaw, Roxanne! Phew.”

[Cyrano]:
“At sa simoy ng hangin,
Masayang inaawit ang nakarehas na damdamin,
Ng puso kong pumipintig...”

[Christian]:
“Maiingit ang bukang liwayway,
Ang ganda niya’y nawalan ng saysay.

[Both]:
“Sa kulay mong tinataglay,
At sa mundo’y binibigay.”

[Cyrano]:
“May kumakanta sapagkat masaya, at may kumakanta sapagkat may
dusa.”

[Cyrano]:
“Ahhhh~ Kumusta ang ating kaibigang si Christian?”

[Roxane]:
“Hindi lamang siya magandang lalaki, may talino ring
maipagmamalaki!”

[Cyrano]:
“Napansin mo din pala ang kanyang TALINO.”

[Roxanne]:
“Walang kasing tamis kung umawit. Dumadaloy ang talinhaga mula
sa kaniyang dila na tila matamis na nectar ng isang bulaklak!”
[Cyrano]:
“Umayos ka nga!”

[Roxanne]:
“Bihira ang lalaking gwapo at matalino!”
“Sinabi niya, ako daw ay isang rosas na humahalimuyak at
walang katulad sa hardin ng mga bulaklak.”

[Cyrano]:
“Ang iyong mga ngiti—”

[Roxanne]:
“Ano yun?”

[Cyrano]:
“Ang iyong ngiti ay nakahahalina.”

[Roxanne]:
“Tama! At nanunukso—”

[Cyrano]:
“Sa tuwina.”

[Roxanne]:
“Masama ang iyong biro! Naiinggit ka ba?”

[Cyrano]:
“Naiinggit?!”

[Roxanne]:
“Sa kanyang mga awit na napakaganda! Siya ang prinsipe ng
kundiman.”

[Cyrano]:
“Hindi naman ata.”

[Roxanne]:
“Ngunit, maaaring siya ay kinakabahan… Bibigyan ko pa siya ng
isang pagkakataon. Maaari mo ba siyang kausapin, Cyrano?”

[Cyrano]:
“Oo…”

Cyrano exits the stage, with Maximo shouting from afar

[Maximo]:
“Roxanne, iniibig kita!
[Roxanne]:
“Isa ka pa.”

[Maximo]:
“Hayaan mo akong patunayan ang aking sarili.”

[Roxanne]:
“Gusto kong mapag-isa.”

[Maximo]:
“Ang tatay ko’y isang Heneral! Parating na ang giyera!”

[Roxanne]:
“Umalis ka na nga!”

Light dims, representing nighttime

[Christian]:
“Cyrano, tulungan mo ako!”

[Cyrano]:
“Halika na! Tumaya ka sa tapat ng balcon. Ang iyong sasabihin
ay aking ibubulong.”

[Christian]:
“Roxanne!”

[Roxanne]:
“Sino yan?”

[Christian]:
“Si Christian! Nais kong ipaalam—”

[Cyrano]:
“Mahinhin!”

[Christian]:
“Nais kong ipaalam na hindi na kita mahal… sapagkat ang aking
pagmamahal ngayo’y nag-ibayo!”

[Roxanne]:
“Napakalakas ng damdamin!”

[Christian]:
“Sing lakas ni Samson!”

[Roxanne]:
“Ang tamis ng iyong mga salita.”
Act 2, Scene 5:

[START “7-Tinig sa Dilim” HERE]

[CYRANO]:
“Ang nais ko’y mga bituin sa palad mo,
Kundi man buong langit ang maialay sa 'yo.
Ngunit sadyang ako ba’y kinukutya?
Bulaklak lamang ang nakamit,
Handog sa minumutya.”

[ROXANE]:
“Ang bulaklak nga ba’y 'di pa sapat?
Ako ba’y 'di nagagalak?
Ang halimuyak niya’y sa akin hatid,
Higit pa sa paghandog ng buong daigdig.”

[CHRISTIAN]:
“Maging ang buong daigdig ang ipalit,
Hindi papantay sa aking pag-ibig.
At kahit ano'ng yaman ang itapat,
Walang kasing halaga ang pusong hinahangad.”

[CHRISTIAN & CYRANO]:

“Walang ibang maialay sa 'yo
Kundi bulaklak at ang awit na ito.
Nawa'y pakatandaan mong hindi
Magmamaliw ang aking pag-ibig”

[ROXANE & CYRANO]:

“Ikaw ngayon ang tinig sa dilim.
Ako ngayon ang tinig sa dilim.
Dinggin ko ang iyong dalangin,
Dinggin mo sana'ng aking dalangin.
'Di maalintana ang iyong mukha,
Narito ang mga salita, ngunit dama ang salita.”

[CYRANO]:
“Sa 'yo ay inaalay,
Hinding-hindi wawalay.
Mananatili sa dilim.”

Cyrano hands the guitar to Christian.

[CHRISTIAN]:
“At sa'yo lamang iibig.”

[ROXANE]:
“At ako’y iyo. Kita’y iniibig.
Ikaw lamang ang tanging mahal ko sa dibdib.”

[CYRANO]:
Nods, softly to himself:
“Natikman ko na rin ang tamis ng buhay.
Ngunit isang bagay nais ko sanang hilingin...
Bago ko lisanin itong panaginip—”

[CHRISTIAN]:
Interrupting enthusiastically:
“Isang halik!”

[ROXANE]:
Laughing:
“Isa? Isa lang? Kung gayon... Halina’t ipagdiwang ang ating
pagiibigan.”

Christian glances at Cyrano, silently thanking him. He exits

the stage, leaving Cyrano behind.

[CYRANO]:
To himself, with a bittersweet smile:
“Roxanne… Aking 'di nakamtan ang una mong halik.”

The next day…

ACT 2: SCENE 6

[EXTRAS]:
Mabuhay ang bagong kasal!

Tinapon ang bulaklak, nasalo ni Gabrielle, tumingin kay Tato.

[CYRANO]:
Tumaas ang boses:
“Tayo ay magdiwang!”

[MAXIMO]:
“Mga bulag kayo! Paparating na ang giyera!
Akala niyo ba ito’y laro?! Totoo ang sinasabi ko, paparating
na ang delubyo!”

Sumabog ang tanghalan. May war alarms.

[MAXIMO]:
Direktang utos:
“Pinapatawag ko ang lahat na nagsasanay sa aking yunit! Tayong
lahat ay pupuntang Bataan!”

[CYRANO]:
Tinitigan ang papel na binigay kay Cyrano:
“Tama si Maximo. Paparating na ang delubyo.
Ngayon masusubukan ang ating prinsipyo at paninindigan.

[Carissa: Ryza]
Natakot:
“Ako’y natatakot, Cyrano…”

[CYRANO]:
“Lahat tayo natatakot. Pero para saan ba tayo lalaban?”

[MGA CADETE]
“Para sa kalayaan! Para sa bayan! Para sa ating minamahal!”
[MAXIMO]:
“Tara na! Sino ang sasama?!”

[CYRANO]:
“Para sa ating minimithiing buwan!”

[ROXANNE]:
Tumingin kay Cyrano, may poot at takot:
“Kay pait ng tadhana ko, Cyrano…
Ipangako mo siya’y aalagaan!”

[CYRANO]:
“Pangako.”

[ROXANNE]:
“At siya’y susulat sa akin?”

[CYRANO]:
“Pangako.”

[ROXANNE]:
“At siya’y uuwi sa akin?”

[CYRANO]:
“Pangako.”

Tumingin si Cyrano kay Roxanne bago siya lumayo at sumama kay

mga kadete.

[CYRANO]:
“MGA KADETE!
Tipunin na ang lahat!”

Nagsaludo si Cyrano, nagsimula nang maghanda ang lahat para

umalis. Ang entablado ay unti-unting natatakpan ng usok habang
papalayo ang mga karakter.
ACT 3
ACT 3

Act 3, Scene 1

Cadets gather, saluting Cyrano as music begins to play. The

energy grows as they prepare for what lies ahead.

[Tato: Lemuel]
“Dito!” He pulls in a wagon with Rosanna seated inside,
carrying supplies.

[Music Transitions Begin]

[START “9-Malaya” HERE]

[Cyrano]
Mga cadete!
“Malaya, malaya, malaya!”

[Cyrano with (Extras)]

“Malaya (malaya)
Malaya (malaya)
Malaya!”

[Cyrano with Boys (and Girls)]

Kami’y naglayag kung saan walang sakit o hapdi (Malaya,
malaya, malaya)
Lahat ng tao ay nakangiti (Malaya, malaya, malaya)
Sa buwan, sa buwan, sa buwan! (Malaya, malaya, malaya,
malaya!)

[Cyrano, “Cyrano, Christian, and Boys”, (Boys), {Roxane and

Girls}] [ALL]
Ingit ang bukang liwayway {Malaya, malaya, malaya}
“Ang ganda niya’y nawalan ng saysay”
“Sa kulay mong tinataglay, at sa mundo’y binibigay”
Sa buwan, sa buwan, sa buwan!
{Malaya maging ako}
[Malaya ako!]

Maestro waves the Philippine flag proudly as the group unites

in song.
[Maximo: Zeus]
“Dito! Halikayo rito!”

[Male Ensemble]
“Paparating na!”

[Roxane: Kierra]
“Christian!”

A sudden sound of Japanese warplanes cuts through the air.

BOOM!

Lights go out for a minute as chaos erupts. The male ensemble

raises a Japanese war flag as the sound of boots marching
echoes faintly in the darkness.

Lights slowly return, revealing Maximo tapping his foot

impatiently. Around him, cadets scramble to their positions
while others prepare for the fight. The sound of distant
gunfire grows louder.

[Tato: Lemuel]
Nervously holding a rifle on the right side of the stage:
“Kami’y naglayag, kung saan walang sakit o hapdi.
Sa buwan… Sa buwan… Ako’y mula sa buwan!”

Gunfire interrupts his words. Cadets begin forming a spiral

onstage, symbolizing the disarray of war.

[START “10-Awit ng mga Naiwan” HERE]

[Roxane: Kierra]

“Ang irog ko'y lumisan na 'di nagpaalam

Tila ibon papalayong lumipad

Ngayo'y nangungulila, kan'yang dating tahanan

Pinangakuang dilag”

“Nasa'n ang pag-ibig na minsa'y inialay

Sumpa niya'y tunay at wagas

Pilit ko mang limutin ang kan'yang alaala

Sa bawat patak ng luha'y bumabalik s'ya”

“O irog ko'y babalik ba?

Laging nakikita't ginugunita kahit 'di na sadya

Larawan niya'y ipininta sa tuwina”

[Outro: ROXANE & FEMALE COMP

“Kung 'di na mababalik sa 'yong tahanan

Pintuan ay ipipinid
(Ahhh) Laging sasariwain ang kan'yang alaala

Ang minsan mong inibig, naghihintay”

Roxanne stands to one side with four members of the female

ensemble. Their voices carry the pain of those left behind as
they sing. Some cadets raise their rifles, others falter under
the weight of grief.

[Carissa: Ryza]
Breaks formation, clutching her side, blood staining her
uniform. She collapses near the front of the stage.

[Rosario:Sean]
Rushes forward, lifting Carissa slightly.
“Carissa! Kaya mo pa ba?”

[Carissa: Ryza]
Weakly, almost inaudibly:
“Lalaban pa rin ako…”

The male ensemble begins showing the toll of war—crying,

supporting one another, while the female ensemble depicts the
suffering of captured women, bound and silent.

[Christian and Cyrano]

They step forward together, making the sign of the cross.
Christian’s hand rests on Cyrano’s shoulder as Cyrano looks
skyward, raising his arm in defiance.

[Cyrano]
“Lalaban tayo! Para sa kalayaan, para sa ating bayan, at para
sa lahat ng minamahal natin!”

The cadets reach out their hands, symbolizing hope and

solidarity, even in the face of despair.

Madilim ang paligid. Tahimik na ang kampo. Mahimbing ang tulog

ng mga kadete, ang tanging naririnig ay ang banayad na huni ng
hangin. Biglang pumailanlang ang sigaw ni Carissa, basag ang
katahimikan.

Act 3, Scene 2

[Carissa : Ryza]
“Huwag! Huwag!” Umiiyak at napapagalaw sa sahig habang
nakapikit.

[Tibo: Nowitzki]
“Anong nangyayari?” Nagmadaling lumapit kay Carissa,
hawak-hawak ang baril sa gulat.

[Rosario: Sean]
“Si Carissa! Binabangungot na naman siya!”

[Tibo: Nowitzki]
“Tumahimik ka nga, bata!” Itinuro si Carissa at nagpakita ng
inis.

[Rosario: Sean]
“Maawa ka naman sa bata!” Lumapit kay Carissa at niyakap ito
upang pakalmahin.

[Tibo: Nowitzki]
“Wala na nga tayong tulog, manggugulo pa ‘yan!” Tinulak ang
ulo ni Carissa nang pabiro ngunit may diin.
[Rosario: Sean]
“Pati ba naman siya, papatulan mo?” Tinulak si Tibo, dahilan
para magtama ang kanilang mga balikat.

[Tibo: Nowitzki]
“Ano, Rosario? Gusto mong magpakabayani dito, ha?”

Magpapang-abot na sana ang dalawa nang biglang pumasok si

Cyrano, tinig niya’y malakas ngunit kalmado.

[Cyrano]
“Tama na yan! Anong kalokohan ito?”

[Rosario: Sean]
“Walang awa ‘tong si Tibo, Cyrano!”

[Tibo: Nowitzki]
“Eh ang ingay ng bata mo!”

[Cyrano]
“Pagod lang tayo. Hindi natin kailangan ng gulo sa ganitong
panahon.” Nilapitan ni Cyrano ang dalawa at inawat sila. Sa
kanyang boses naroon ang bigat ng responsibilidad.

Itinulak ni Tibo si Cyrano at sinuntok si Rosario.

[Cyrano]
“ITIGIL NIYO NA!”

Hinila niya ang likod ng damit ng dalawang kadete at itinayo.

Matigas ang boses ngunit puno ng malasakit.

[Cyrano]
“Yan ba ang asal ng isang cadete? Sa ganitong panahon, dapat
tayo ang nagtutulungan, hindi ang nag-aaway!”

Sa gitna ng tensyon, narinig ang mga hinaing mula sa paligid.

[Maestro: Railey]
“Gutom na gutom na kami, Cyrano!”

[Peter]
“Bakit hindi na lang tayo sumunod kay Maximo? Maningil na lang
ng multa sa mga bahay!”

Napa-pikit si Cyrano, halatang napapagod sa bigat ng

sitwasyon.
[Cyrano]
“Ngayon pa? Sa puntong ito, ang kwento’y malapit nang
matapos.”

[Railey]
“Kwento na naman, Cyrano!”

[Cyrano]
“Ang sabi ng buwan, maghintay. Darating din ang pagkaing
hinihintay.”

Lalo pang lumala ang kaguluhan hanggang sa dumating si

Christian. Sa kanyang simpleng presensya, natigil ang mga
sigawan.

[Christian]
“Tama si Cyrano! Ngunit hindi kailangang pabigatin ang ating
mga salita. Sa simpleng pag-alala, nalilimot natin ang bigat
ng ating puso.”

Lumapit si Christian kay Carissa, lumuhod, at niyakap ang

umiiyak na kadete. Kinuha niya ang gitara mula sa gilid at
tumingin sa lahat ng naroon.

[Christian: Clayde]
“Makinig.”

[Christian: Clayde]
“Matatapos din itong ating laban
Magwawakas din itong sinimulan
Uuwi rin tayo sa ating mga minamahal
Na naghihintay nang kay tagal”

[START “11-Matatapos Din” HERE]

Matatapos din at mauunawaan

Kung ano ang saysay nitong labanan
Ang mahalaga hindi natin malimot
Na marunong pa rin tayong magmahal
'Di man alam ang awit pati ang mga salita
Kunin man sa akin pati ang maging mga tula
Hindi ko lilimuting magmahal
Act 3, Scene 3

[Cyrano]
“Mga cadete!” pasigaw
“Mga marangal kong kawal!”

Ang lahat ng cadete ay napatingin kay Cyrano. Kahit nanghihina

ang katawan ng marami, kitang-kita ang tapang sa kanilang mga
mata.

[Cyrano]
“Ito na ang oras ng lagim. Tayo’y lalaban hanggang sa ang
mundong ito ay muli nating maangkin. Hanggang sa huling
hininga, mananalig tayo sa pag-ibig at sa kalayaan.”

“Handa ba tayo?!”

[Mga Cadete]
Malakas ngunit pigil ang sigaw
“Handa kami!”

[Cyrano]
“Handa ba tayo… hanggang kamatayan?!”

Sandaling katahimikan, nagpakawala ng malalim na

buntong-hininga ang ilan bago tumindig at sumagot ng buo ang
loob.

[Mga Cadete]
“Hanggang kamatayan!”

Habang naghahanda ang mga cadete, lumapit si Christian kay

Cyrano. May hawak siyang kwaderno at tila nag-aalanganin ang
mukha.

[Christian]
“Cyrano… Kung ito na nga ang ating kapalaran, nais ko sanang
magpaalam. Gusto kong sumulat ng huling liham para kay
Roxanne.”

Cyrano, na tila alam na ang sasabihin, ay mabilis na sumagot.

[Cyrano]
“May naisulat na ako.”
Napatingin si Christian sa kanya, bakas sa mukha ang
pagtataka.

[Christian]
“Pwede bang makita?”

Cyrano ay tumango, inilabas ang liham mula sa kanyang bag at

iniabot ito kay Christian. Tahimik na naglakad si Cyrano
palayo upang bigyan ng espasyo ang binata. Binuklat ni
Christian ang liham. Sa gitna ng pagbasa, may napansin siyang
patak na bilog sa papel.

[Christian]
“Cyrano…”

[Cyrano]
Lumingon
“Ano iyon?”

[Christian]
Tinuturo ang liham
“May mantsa… Parang patak ng luha.”

Cyrano ay ngumiti nang bahagya at mahinahong kinuha ang liham.

[Cyrano]
“Oo nga. Patak ng luha. Ganyan talaga ang makata… Natatangay
sa damdamin.”

Habang tahimik ang lahat, dumating si Rosanna na may dalang

bagon. Kasama niya si Roxanne, parehong may ngiti sa kabila ng
kanilang pagod.

[Rosanna]
Habang hinihingal sa bigat ng dala
“Pasensya na, mga kaibigan. Naantala kami dahil sa dami ng
aming dalang surpresa!”

[Mga Cadete]
“Rosanna!”

Tumakbo ang ilan papunta kay Rosanna at niyakap siya nang

mahigpit.

[Rosanna]
Nakangiti ngunit hinahabol ang hininga
“Sandali lang, hindi na ako makahinga!”
Pumanhik si Rosanna sa bagon at isa-isang inabot ang dala
nilang gamit.

[Rosanna]
“May dala akong gamot!”

[Mga Cadete]
“Salamat!”

[Rosanna]
“At ALAAAK!”

[Mga Cadete]
Masayang sigawan
“Wooooo!”

[Rosanna]
“At syempre… Panghalina!”

Inilabas niya ang mga instrumento at ibinigay sa mga cadete.

Tumugtog ang ilan, nagising ang espiritu ng ilan sa musika.

[Rosanna]
“Pero may nalimutan ata ako… Ano nga ba iyon?”

Humarap siya kay Gabrielle at mahigpit na niyakap ito.

[Rosanna]
“Ah, PAG-IBIG!”

Natatawa ang mga cadete habang nagbibiruan si Tato at

Gabrielle. Biglang narinig ang malakas na putok ng baril mula
sa di kalayuan.

[Rosario: Sean]
“Mamatay man ako, haharap akong busog kay San Pedro!”

[Tato: Lemuel]
“May awit, may pag-ibig! Mananalo tayo!”

Cyrano ay lumapit sa grupo, ang boses niya’y puno ng lakas at

determinasyon.

[Cyrano]
“Nakikita ko na ang tagumpay! Ngayon, ipagdiwang natin ang
ating tapang!”
Lahat ay sumabay sa sigawan, puno ng saya at lakas, kahit sa
gitna ng kaguluhan.

Habang nagkakatuwaan ang grupo, tahimik na tinawag ni Cyrano

si Christian upang makausap nang sarilinan.

[Cyrano]
“Christian, maaari ba kitang makausap?”

[Christian]
“Ano iyon?”

Cyrano ay lumayo nang kaunti mula sa grupo at tumingin kay

Christian nang seryoso.

Act 3, Scene 4

[Cyrano]
“Kapag nabanggit ni Roxanne ang mga liham, huwag kang
magkamali.”

[Christian]
“Magkamali ng ano?”

[Cyrano]
“Magulat.”

[Christian]
“Magulat?”

[Cyrano]
“Tandaan mo, maraming liham ang naipadala ko sa kanya.”

[Christian]
Napangiti
“Araw-araw?”

[Cyrano]
“Oo.”

Napuno ng kalungkutan ang mukha ni Christian. Napansin niya

ang bigat ng lihim na tinatago ni Cyrano.
[Christian]
“Labis na emosyon ang ibinuhos mo.”
“Baka ikaw na ang nagkakagusto kay Roxane.” nagbibiro

A gunshot is heard. Christian looks to his side, revealing

blood

[Cyrano]

“Christian…”

Maya-maya pa, lumapit si Roxanne. Ang boses niya’y puno ng

damdamin.

[Roxane]
“Christian? Christian.”

Roxane looks at Christian from a distance. Christian faints.

[Roxane]

“Christian!”

[Cyrano]
“Mga cadete! Narito na ang mga kalaban. ”

Lumapit ang mga cadete

[Cyrano]

“Ano ang sigaw ng ating yunit?”

[Mga cadete]

“Kalayaan, katarungan, kagitingan, ahu!”

[Cyrano]

“Hanggang sa kamatayan!”

The cadets prepare their weapons while Cyrano comforts Roxane.

Roxane cries as the light fades to black

[Lights fade to black.]

ACT 4
ACT 4:

Act 4, Scene 1: Minutes of silence in a dim area, with a pitch

black background

[Roxanne enters while hugging a pile of papers]

[START “12-Ang Sabi Nila” HERE]

[ROXANE]

Ang sabi nila walang ibang magagawa

Kung ang puso'y lubhang nasaktan
Ang sabi nila nananatiling paraan
Ang matutong muling magsimula

Ang sabi nila bawa't puso at kaluluwa

Ay may kaparehang itinakda
Ang sabi pa nila ay darating kung pagbibigyan
Ang pag-ibig na hindi mawawala

[Roxanne reads the papers, shuffling from one page to another,

while a group of people in black enters the stage with candle
lights, some with umbrellas.]

[Following the piano, Roxanne raises the paper above, towards

the emanating light, then hugs the paper once again]

[ROXANNE]

Hindi pa rin nakikinig

Nakailang ulit nang pinayuhan
Hindi man lang sinusubukang
Umibig nang muli
Nakaraang sawi ay pakawalan
Ngunit ang sandali'y ayaw pa ring iwan

[After singing, Roxanne makes her final look (down) on the

paper, then quickly tightens her grip and hugs the paper.]
Act 4, Scene 2: Bright lights enter.

[Maximo enters, wearing a black tuxedo with a flower]

[MAXIMO]
(Sighs) “Dito mo na lamang ba tuluyang pababayaang malanta ang
bulaklak na puspusang ganda?” (Hides the flower at his back)
(Walks towards Roxanne) “Habang buhay ka nalang bang
magluluksa?”

[Roxanne looks at Maximo; while still hugging the papers.]

[ROXANNE]
“Nagluluksa ang puso ko nang dahil sa kaniya.”

[MAXIMO]
(While walking and kneeling towards the grave of Christian to
put the flowers)
“At hanggang ngayo’y tapat ka pa rin sa kaniya?”

[ROXANNE]
“Tapat pa.”

[MAXIMO]
(Gets up from kneeling.)
“At ako? Mapapatawad mo na?”

[Roxanne touches Maximo’s arm then sits, with candles around

her]

[MAXIMO]
“‘Sing halaga ba siya ng ganitong pagdurusa? Roxanne, tapos na
ang giyera. Nagbabago na ang Maynila!”

[ROXANNE]
“Hindi mo nga siya kilala.”

{Maximo sits]

[MAXIMO]
“Hindi nga, siguro.”
(Tumingin sa mga papel.) “At ang kaniyang huling liham ay
nandyan pa rin sa tapat ng iyong puso.”

[ROXANNE]
“Kung saan ang kaniyang ala-ala ay ‘di nakaraan.”

[MAXIMO]
(Enthusiastic) “Si Cyrano? Nakikita mo ba?”

[ROXANNE]
(Nakatingin sa malayo, sa mataas)
“Bawat linggo’y siya’y bumibisita. Siya ang nalalabi kong
bigkis sa mundo.”
(Looks at Maximo)
“Kinukuwento niya sa akin ang mga balita. Bawat sabado ‘di
siya nahuhuli ni-isang minuto. Siya ang naging kasama ko
simula nun…” (Interrupted)

[Tato and Gabrielle, now parents of a newborn, walk together,

the baby cradled in Gabrielle's arms. Tato sees Roxanne off in
the distance and calls out to her, catching her attention with
a friendly wave.]

[TATO]
“Roxanne!”

[ROXANNE]
“Andiyan na pala ang mag-asawa! Kamusta, ang aking inaanak?”

(Roxanne excitedly stands up from the ground and makes her way
over to the couple. She looks at the baby tenderly and eagerly
extends her arms towards the baby. Gabrielle, with a smile on
her face, carefully places the baby in Roxanne's arms. The
couple lets out adored chuckles as she cradles the precious
bundle.)

[ROXANNE]
(Roxanne gazes at the baby in her arms, her attention fully
absorbed by the tiny being. After a few moments, her eyes
flicker up and over to Tato once again.)

“Kamusta na ang aking kaibigan?”

[TATO]
“Masama.”

[MAXIMO]
“Nanaman?”
(Maximo, having overheard the conversation, makes his way
towards the group, his steps hurried.)

[TATO]
“Walang ligaya. Walang pangarap. Hanggang ngayon, lahat ay
kinakalaban. Ang mali ng iba hindi maparaan.”

[ROXANNE]
“At anong masama doon?”

[TATO]
“Roxanne. Hanggang ngayon, ang baluktot ay pilit na itinutuwid
kaya't maraming kagalit.”

[ROXANNE]
“At iyan ba ang kailangan niyang baguhin? Takot lamang nila sa
kanyang espada.”

[TATO]
“Ngunit, Roxanne. 'Di lang naman 'yun ang tanging kalaban
kundi…lungkot (pause), dusa at kahirapan. Ang ating kaibigang
tulad mo ay nais mapag-isa. Panay ang pagsulat ng kanta at
sarsuwela. Ang talinhaga na lamang ang diwa ng kanyang mundo
at siya’y tumalikod na sa pagbabago”

[ROXANNE]
“'Yan ang mundong nais mong aking tahakin.”

[GABRIELLE]
“Ngunit, Roxanne. Iyan ang tanging mundong dapat nating
harapin.”

The couple and Maximo exit. Cyrano’s voice is heard.

[CYRANO]
“Bukal ang puso, matayog ang diwa. Siya'y lihim na umibig,
damdamin ay inipit sa pusong taimtim. Hanggang sa huli, dito
nasadlak.
[ROXANNE]
“Ang lahat ng ito'y lubhang masakit.”

[CYRANO]
“Inangat ko lang naman ang iyong kaligayahan. Marahil ang
aking kaligayahan, malayo sa dusa't sakit nating pinagdaanan.
Patawad, Roxanne. Ngayon ko lamang hinarap ang katotohanan.”

[Naglakad si Cyrano ng ilang hakbang.]

[CYRANO]
“Roxanne. Kung akin bang pinagtapat, bago pa man ang lahat,
ako ba'y minahal mo?”

[Lumapit si Roxanne sa kanya at hinawakan ang pisngi niya,

ngumingiti sa kabila ng luha. Agad namang inalis ni Cyrano ang
pagkahawak makalipas ang ilang segundo.]

[CYRANO]
“Kung gayon, hiling na ako'y wag nang iyakan.”

[Napaluhod si Cyrano at bahagyang umiyak. Agad namang lumuhod

rin si Roxanne at hinawak ang kanyang balikat.]

[CYRANO]
“Roxanne, Roxanne! Maaari ba akong magkwento? Kahit sa muling
pagkakataon?”

[Marahang inalis ni Roxanne ang scarf kay Cyrano at itinakip

sa kanilang mga ulo. Natawa nang bahagya si Cyrano.]

[CYRANO]
“Maging ang buong daigdig ang ipalit,”

[ROXANE]
{Napabalikwas si Roxane nang marinig ang pamilyar na tinig at
may lumabas na mga alaala na nakabaon sa kanyang memorya.]

“Ang awit?”

[Cyrano]
“Hindi papantay sa aking pag-ibig.”
[ROXANE]
“At kahit ano'ng yaman ang itapat,
Walang kasing halaga ang pusong hinahangad”

[Dahan-dahang tumayo si Cyrano at tumuro sa malayo.]

[CYRANO]
“Nakikita namin kayo! Aba'y tumatawa sa ilong ko… sa pagkatao
naming naiiba. Ano? Kami'y sumuko? Wala nang pag-asa? Kami'y
lalaban 'di lang sa tagumpay! Ha! Nakikita namin ang kaaway!
Kahinaan! Kaduwagan! Likong katuwiran! Hindi kami susuko
hanggang ang aming ugat ay patak ng dugo!”

[Tumingin siya muli kay Roxanne.]

[CYRANO]
“At ang 'di makamit, pinangarap ang mundong malayo! Paalam!”

[Tinaas niya ang kamay niya at umabot sa kalangitan]

[CYRANO]:
Tumingin sa lahat, malakas ang boses:
“Lisanin na natin ang lugar na ‘to!
Paalam! Paalam! Mundong hindi namin tahanan!”

[CYRANO]
Ako'y naglayag kung saan walang sakit o hapdi
Lahat ng tao ay nakangiti sa buwan, sa buwan
Ako'y mula sa buwan

[EXTRAS]
Ohh, ohh, ohh

[Verse 1: CYRANO (& EXTRAS)]

Magpagawa ng sasakyan (Beep! Beep!)
Lagyan ng pulbura sa hulihan (sa hulihan)
Mitsa ngayon ay sindihan (Huu!)
Ika'y lilipad patungong buwan
Isupot ang hamog ng dapit umaga't
Isabit sa iyong katawan
Pagsikat ng araw sa silangan
Ika'y lilipad patungong buwan (‘tungong buwan)
[CYRANO & EXTRAS]
Kami’y naglayag
Kung saan walang pusong nabibiyak
Kailanman ay ‘di ka iiyak
Sa buwan, sa buwan
Kami'y mula sa buwan

[CYRANO (& EXTRAS)]

Ako'y naglayag kalaro ang ulap
Kaibigan ang bituin (Kaibigan ang bituin)
Sa kariktan ng buwan
Sa kanyang puti at itim (puti at itim)
Balang-araw ako ay babalik
Sa buwan, sa buwan (sa buwan)

[“[ROXANE], CHRISTIAN” & (CYRANO)]

“Maiinggit ang bukang liwayway”
(Ang ganda niya'y walang saysay)
“Ang ganda niya'y nawalan ng saysay
Sa kulay mong tinataglay
At sa mundo'y ibinibigay [Ahh, ahh, ahh, ahh]”
(Ako'y mula sa buwan)